www.grasice.eu

1. Abym mógł w ogóle zalogować się, muszę mieć dostęp do Internetu. Moim zdaniem, ta marka powinna zostać zmieniona na „Live Anywhere where is WiFi”. Bo taka prawda – z tego czegoś korzystać będą tylko Ci, którzy mają sieć bezprzewodową w pobliżu. Mówicie – ale przecież komórki mogą obsługiwać GPRS. No tak, że dla przykładu – lista przyjaciół jest non stop przesyłana z serwerów. Nawet jeżeli, stan zmienia się co pół minuty, dla zwykłego człowieka są to duże koszty jak na tego typu bajer. WiFi z dnia na dzień staje się powszechnie dostępny w bardziej uczęszczanych miejscach jak centra handlowe, że o własnym mieszkaniu nie wspomnę. Ale kto będzie używał tego u siebie w domu?
2. Windows 7 na telefonach to póki co nieistniejący system operacyjny. Tak, został zapowiedziany i kiedyś tam wyjdzie, ale dopiero razem z nim usługa Live Anywhere. Dodatkowo, zapowiedziano że będzie ona dostępna TYLKO na Windows 7 Mobile. Posiadacze starszych wersji WM mogą jedynie pocałować się w łokieć, czy co tam mają. Podobnie jak posiadacze telefonów z Symbianem.
3. Co mogę zrobić, oprócz wysłania wiadomości, sprawdzenia achievementów? Od dawna, telefony komórkowe, mają takie coś jak przeglądarki internetowe. Za ich pomocą, mogę zrobić dokładnie to samo. Czat głosowy jest raczej poza zasięgiem możliwości technicznych. Nigdy nic nie wiadomo, ale osobiście nie wyobrażam sobie konwersacji przez telefon z osobą, która w tym czasie zabija Rusków w Modern Warfare 2.
4. Gry. Załóżmy jednak że Live Anywhere ma być platformą dla gier na Windows Mobile. Co z rozgrywką sieciową, itp.? Pozostają proste, casualowe gry na komórkę chociaż ja wierzę w marketing bardziej w stylu iPhone. Czyli coraz bardziej skomplikowane gry, aż dojedziemy do całkiem poważnych produkcji. Ale mimo wszystko, w multiplayer nie uwierzę choćby nie wiem co. To tylko telefon komórkowy, fakt – z całkiem poważnym pakietem na pokładzie, ale popatrzcie na PSP. Nie wspominając o schrzanionym supporcie Sony dla konsoli, PSN jest całkowicie ignorowany przez użytkowników konsoli. Przez sieć gra mało osób. A jest to dedykowany sprzęt, tylko do gier.
5. Wsparcie third party developerów będzie zdecydowanie większe niż firm, które faktycznie liczą się na rynku. Jest kilka fajnych zalet takiego rozwiązania – przede wszystkim można liczyć na całkowicie nowe, innowacyjne produkcje. Ale z drugiej strony, jak często słyszymy o takich przypadkach? Nie za często? No właśnie.

Nie jestem negatywnie nastawiony do Live Anywhere. Wręcz przeciwnie – od dawna na coś takiego liczyłem. Ale takich dziwaków jak ja nie jest dużo. Moim zdaniem, ten projekt po prostu nie ma szans.

Wiele serwisów internetowych wchodzi na rynek usług mobile, aby dotrzeć do większej liczby userów. W praktyce, chodzi bardziej o garstkę ludzi, którzy po prostu muszą poza domem coś sprawdzić na danym serwisie. Facebook – niby jedna z najpopularniejszych stron naszych czasów, ale ile osób korzysta tylko z wersji mobile? Mało, bo wrzucanie zdjęć jest wygodniejsze z komputera. I tańsze, jeśli chodzi o użycie 3G/GPRS. Co pozostaje? Przeglądanie statusów innych ludzi, ich zdjęć, napisanie własnego statusu. To tylko ułamek dla całkowitych freaków, którzy MUSZĄ sprawdzić co się dzieje.

No właśnie, a Facebook to serwis społeczności owy, który dotyczy prawdziwych znajomych, których widzimy często. Live Anywhere ma oferować przeglądanie własnych osiągnięć, przyjaciół. Pytanie – po co to komu? Wiem, czasami po prostu się przydaje. Ale nie łatwiej stworzyć wersję mobile strony XBL?

Ewentualny sukces upatrywałbym właśnie w grach na PDA/komórki. Przykre jest to, że na razie zapowiedziano usługę tylko na Windows Mobile. Telefony z tym systemem są mniej popularne wśród ludzi młodych, którzy korzystają z XBL. Ale okej – mamy człowieka, który ma Live Anywhere na swoim WM i co? Microsoft powinien mu zapewnić jakieś gry, rozrywkę. To jest właśnie pole do popisu dla firmy z Redmond – znaleźć tyle developerów, aby przekonać ich do tworzenia gier na Windows Mobile i Xbox Live.

To będzie bardzo trudne. O ile mniejsze firmy, bardzo popularne jako studenckie projekt kolegów z uczelni (takie na zabicie nudy pomiędzy wykładami) będą wręcz zachwycone szansą zajęcia się czymś wielkim. To nie widzę tu gigantów – Ubisoft, Rockstar Games, Electronic Arts, Activison. Zwykle kiedy widzimy grę komórkową/handheldową pod banderą któregoś z tych producentów, możecie być pewni że za nią nie odpowiadają Ci sami ludzi, którzy popełnili grę pełnowymiarową. To takie małe sprawdziany, dla twórców czy potrafią zrobić coś na czas. Coś dobrego. A jak to się sprawdza, wiadomo.

Xbox Live to usługa przede wszystkim growa. Plecy tego systemu – przyjaciele czy osiągnięcia mają być w tle. Rozrywka ma napędzać całość. Moja opinia – system nie ma szans na sukces, jeśli nie będzie dobrych gier i wsparcia od dobrych producentów. Tak jak z Natalem – sam Ricochet i ziomalskie ubrania Kudo Tsunody nie wystarczą, aby całość się sprawdziła.

Prosta sprawa – ta gra albo podbije miliony, albo będzie głośnym upadkiem słonia z 31. piętra. Dlaczego?

Medal of Honor to seria długa, zasłużona dla historii gier tak jak Eddie Edwards Adam Małysz dla skoków narciarskich. Porównanie bardzo celne, bo zarówno Małysz jak i nowa część serii MoH muszą być zajebiste, a jeżeli nie – podniesie się wielki raban o to. Osobiście bardzo czekam na tą grę, nawet równie bardzo co na nowego Splinter Cella. Przestudiujmy kilka ciekawych okoliczności.

Premiera Call of Duty 7 vel. NiktONiejNicNieWie.
Scenariusz 1: CoD7 ma rzekomo przedstawiać wydarzenia podczas wojny w Wietnamie. Od czasów Battlefield: Vietnam nie było żadnej gry, która w jakiś rozsądny sposób (a do tego fajny zrobiony) przedstawiała gwałty na młodych Wietnamkach walki w tamtych rejonach. Gra na pewno znajdzie grono wielu osób, które bardzo chętnie zagrają w tego typu produkcję. Ale za grę odpowiada Treyarch. W mojej opinii CoD5 wyszedł im bardzo dobrze, ale wiele ludzi nie podzieliło mojej opinii, wyraźnie żądając czegoś w stylu pierwszego Modern Warfare. Ale załóżmy, że CoD7 zostaje totalnie spieprzony przez zmiennika Infinity Ward. Oczywistym porównaniem do tej gry będzie Medal of Honor. Jako, że nowy Call of Duty będzie beznadziejny, w świetle tego Medal of Honor wyda się świetną grą! Pamiętajcie – zawsze chodzić do baru z pryszczatym kolegą/koleżanką!
Scenariusz2: CoD 7 jednak jakimś cudem okazuje się spadkobiercą Modern Warfare. Jest świetną grą, szybką, dynamiczną, i w ogóle do przodu. A Medal of Honor jest po prostu dobrą grą. No i co? Oczywiście, obie gry zostają porównywane do siebie – w takim pojedynku nowy MoH nie ma żadnych szans. Wielka szkoda, że mimo wszystko – obie gry są bardzo różne, ale ludzie i tak będą je porównywać do siebie nawzajem.
Moim zdaniem: Scenariusz nr 2 jest bardziej prawdopodobny

Sytuacja gier multiplayer na rynku
Scenariusz1: Medal of Honor oferuje całkiem niezły, szybki, ale TAKTYCZNY multiplayer. Dużo trybów, kooperacja to coś bez czego nie da się wygrać. Rodzą się klany, nowe grupy, sposoby gry. Możliwe? Tak, i gdybym był na miejscu DICE tak właśnie bym zrobił. Na rynku w tej chwili mielibyśmy 3 różne rodzaje shooterów sieciowych – Modern Warfare 2 ze swoim szybkim, efektowym stylem pt. BiegamPoCalejPlanszyZWyrzutniąGranatów, Bad Company 2 z taktycznym, ale mimo wszystko rozgrywką, w którym można biegać samemu. Zostaje Medal of Honor. I właśnie tu widziałbym miejsce dla połączenia tych obu – mniejsze plansze, ale oderwanie od grupy powoduje, że raczej nie przeżyjemy zbyt długo. Coś w stylu MAGa. DICE nie takie cuda potrafi. No i co? Multiplayer jest fajny, każda z trzech gier ma swoich zwolenników, everybody pomarańcze.
Scenariusz2: DICE kopiuje elementy z każdej znanej gry sieciowej, przez co powstaje nijaka papka. Coś w stylu strzelanin z Gears of War 2 – wolno, ślamazarnie, chociaż mamy małe mapy. Albo od drugiej strony – szybko, ogromne plansze, na których dotarcie zajmuje sporo czasu. A quad na drużynę jest jeden. Pamiętacie multiplayer z CoD5? Nie? Ja też nie, bo nic nowego nie wnosił do kanonu gier sieciowych. Medal of Honor mógłby pokazać drużynową grę z innej perspektywy. Do dyspozycji mają najbardziej utalentowanych twórców z DICE, więc czemu nie?
Moim zdaniem: Oba scenariusze są podobnie prawdopodobne (z lekkim wskazaniem na 2).

Singleplayer
Scenariusz1: Electronic Arts wraca do korzeni. Tworzą coś w stylu fabuły z Allied Assault i dodatków: Spearhead i Breakthrough. Udział w prawdziwych wojnach, powiązując to z ciekawą fabułą political fiction? Bardzo chętnie bym to widział. Może jakieś retrospekcje jak powrót myślami do Wojny w Zatoce Perskiej? Możliwości są ogromne, historia lat ostatnich pozwala na wiele nawiązań do Bliskiego Wschodu.
Scenariusz2: EA próbuje być fajne niczym Activision i robią całkowicie zmyśloną fabułę, pełną nieudolnych zwrotów akcji, a pod koniec gry nawet nie wiemy po co zabijam kolejnych przeciwników. Gra kończy się po 3-8 godzinach.
Moim zdaniem: zdecydowanie wersja numer 2.

Promocja gry
Scenariusz 1: Tu będzie trudno przebić Modern Warfare 2. Może po prostu robić swoje? No oczywiście, reklamy w czasopismach, serwisach internetowych będą. Ale po prostu zdać się na jakość własnego produktu. Żadnych reklam za 5 milionów dolarów, bilboardów wielkości stadionu olimpijskiego, nic z tych rzeczy.
Scenariusz2: Na konferencji prasowej zjawia się tajemniczy brodacz z okładki, a EA zapowiada reality show z jego udziałem. Wait… nie, to głupi pomysł.
Moim zdaniem: Zapomnijcie o drugiej wersji.

Przyjęcie gry przez media
Scenariusz1: Wszelkie czasopisma, serwisy internetowe pisz zapowiedzi gry, publikują trailery, newsy. Jednak nie w sposób entuzjastyczny, mający wskazywać, że ta gra chce zmienić historię XXI wieku w jakikolwiek sposób. Bez większego hypu, gra wychodzi i jest oceniana dobrze – na 8+. Sławek Serafin narzeka na dedykowane serwery.
Scenariusz2: Rodzi się niesamowity szum – wszystko wokoło mówi nam, że wielka seria gier wojennych powraca. Trailery – każdy z nich opatrzony komentarzem, rozszyfrowaniem największych ekspertów z polygamii. Kilka dni przez premierą, wszelkiego rodzaju gameplaye są usuwane z YouTube. Każdy nerwowo obserwuje wskaźnik metacritics. W końcu wszystkie większe media opublikowały werdykt – tylko 8+. Sławek Serafin narzeka na dedykowane serwery.
Moim zdaniem: Oba równie prawdopodobne.

Ludzie
Scenariusz1: Gra staje się hitem dziesięciolecia. Ludzie szaleją na jej punkcie. Multiplayer wypada świetnie, brodacz jest idolem milionów. Ludzie chcą więcej. Dostają DLC, mapy, ale żadnego dodatku w stylu Allied Assault i Breakthrough+Spearhead. Weterani narzekają, ale mimo wszystko grają. Nowicjusze są wniebowzięci. Świetna, dynamiczna gra, ze świetną fabułą.
Scenariusz2: Gra jest totalną klapą. Wszyscy oczekują od niej cudów na kiju, a dostają słabą, toporną strzelankę, niczym od City Interactive i ich produkcji z segmentu „Premium”. Gra znajduje pewnych zwolenników, ale na forach dyskusyjnych wyzywa się ich od masochistów, młodych bachorów, którzy nie grali w poprzednie części, więc prawa głosu nie mają.
Scenariusz3(bonus): Właśnie czynnik ludzki z pewnością zadecyduje o tym, czy gra będzie średniakiem czy nie. Dziś trudno ocenić, czego ludzi od tego tytułu oczekują. Pokazano zaledwie jeden trailer i jedną galerię (która posiada screeny z trailera). Ale załóżmy, że gra zostaje ciepło przyjęta przez weteranów, którzy chętnie widzą wejście serii w nową generację. Grają po sieci, tworzą klany, są szczęśliwi. Podobnie jak całkowici nowicjusze w serii. Widzą zgrabny tutorial, zachęceni brodaczem na okładce, chcąc więcej, sięgają po starsze gry z serii. Bez szaleństw, ale o grze nie zapomnimy długo.

Wydawałoby się, że ostatni scenariusz jest najmniej prawdopodobny. I taki jest. Wskrzeszenie serii Medal of Honor może być albo bardzo sukcesywne, albo stać się największą klapą tego wieku. Tak czy siak, o tej grze musi być głośno. Nie będzie stanu pośredniego.

Ja? Bardzo liczę na nową cześć serii. W ostatnim okresie przedświątecznym widzieliśmy bitwę 3 gigantów gier wyścigowych – DiRT2, NFS Shifta i Forzy 3. Pomimo, że nie sposób było uniknąć porównań, wszystkie gry to zupełnie różne kategorie. I fajnie było patrzeć, jak jedna oferuje inne podejście do wciskania pedału gazu. Teraz, równie fajnie będzie patrzeć, jak 3 różne gry będą pokazywać jak się wciska spust.

Ale nic za darmo – w zamian za pomoc musimy uratować Galaktykę. Z kolonii ludzkich ginie coraz więcej ludzi. Człowiek-Iluzja, pewien pan z Cerberusa wierzy, że jest to sprawka Zbieraczy. No dobra, uratował mnie, to mu pomogę. Ale hola, hola, mając do pomocy tylko państwo Jacob i Mirandę, nie dam rady ocalić całego wszechświata. Potrzeba pana naukowca, pana od broni, pana kucharza i pana sprzątacza. Więc idziemy szukać teamu – oczywiście każdy członek się zgadza, przy okazji znajdujemy starych znajomych, takich jak Garrus. A z wesołą kompanią, żaden potwór w żadnym gwiezdnym układzie nie ma szans w starciu z Shepardem.

Mass Effect 2 to przede wszystkim FPS z elementami gry RPG. Pierwsze skojarzenie podczas pierwszych walk to był Gears of War. Otóż, głównym zadaniem podczas potyczek z przeciwnikami to krycie się za przeszkodami, wychylenie, strzał, i tak w kółko. Niestety, nie zdaje to egzaminu. Twórcy mówili, że dopracowali element strzelania jak tylko się dało. W mojej opinii – nie. Po pierwsze bohater strasznie wolno się rusza, i czasami dotarcie do przeszkody kiedy przeciwnicy posiadają broć maszynową jest dość utrudnione. W dodatku sporo elementów jest nieintuicyjnych – przyzwyczajenia z GoW robią swoje.

Za to inne fragmenty zostały zrobione dość fajnie. Mam na myśli głównie wybór broni, mocy, skillów używanych przez kompanów z drużyny. Wszystko w menu, zbudowanym na planie koła, którego każdy wycinek odpowiada za coś innego. Szybkie naciśnięcie LB i już wybieramy co chcemy. W tym samym czasie możemy zmienić miejsce w którym kierujemy celownik, by po chwili wrócić w wir walki.

Chowanie za elementami otoczenia ma także jedną zaletę – przez czas, w którym nie otrzymujemy żadnych obrażeń, nasz pancerz i pasek zdrowia wracają do pełnego stanu.

To typowo strzelana część gry, a jak wygląda ta „roleplayowa”? Słabo. Kupując tą grę, trzeba wiedzieć że jest skierowana do dwóch typów graczy – tych którzy chcą kontynuować historię Sheparda, i tych którzy po prostu chcą sobie postrzelać. Po zadaniach otrzymujemy punkty, które możemy przeznaczyć na rozwój umiejętności, takich jak miotanie przeciwnikami, lub szarża w ich stronę i zadanie obrażeń obszarowych. Po wejściu któregoś ze skillów na poziom czwarty, można go udoskonalić jeszcze bardziej, wybierając pomiędzy dwoma rodzajami umiejętności finalnej. I właściwie tyle w kwestii rozwoju postaci. Możemy także przedłużyć swojego wirtalnego penisa, przez używania coraz to innych broni.

No właśnie a propos broni – jednym z elementów gry, które będziemy spotykać na każdej misji to zbieranie ulepszeń do naszych pukawek. Działa to prosto – z przeciwników czasami wypada broń, za pomocą jednego kliknięcia przycisku A, broń rozbieramy i dostajemy pewne ulepszenie. Po powrocie z questu, w laboratorium możemy wybrać konkretne ulepszenie i użyć go do podpakowania naszego karabinu, bądź pistoletu. Wszelkie tego typu upgrady wypadają losowo, jednak na tyle często, że nie musimy martwić się szukaniem ich.

Statek Normandia to nasze głównego miejsce dowodzenia – to stąd będziemy wybierać się na kolejne misje, kontaktować się z Człowiekiem Iluzją, przeglądać wiadomości i robić wiele innych rzeczy. Do głównego elementu pokładu należy mapa nieba. Z niej przemieszczamy się Normandią po kolejnych układach planetarnych używając do tego celu paliwa. No właśnie, planety – one są źródłem materiałów, które wykorzystujemy do budowy broni, czy ulepszeń statku. Działa to w ten sposób, wlatując na jakąkolwiek planetę, wyświetla nam się informacja o ilości zasobów naturalnych które możemy wydobyć. Ale owe materiały musimy sobie sami znaleźć – w jaki sposób? Skanujemy planetę, obserwując jednocześnie wykres, który pokazuje ilość np. Pierwiastka Zero w danym miejscu. Jeżeli widzimy że jest go dużo, należy wysłać sondę, która automatycznie doda stosowną ilość kamyków do naszego konta. I tak w kółko do wyeksploatowania całości. Czasami podczas skanowania planet natrafimy na questy, te jednak są dość proste i krótkie.

Co jeszcze znajdziemy na statku? Nie wiele. Za pomocą owej mapy szukamy planet, i także miejsc kolejnych questów. Możemy także pochodzić po statku, porozmawiać z członkami naszej ekipy, spytać o to i owo.

Na wszelkiego rodzaju zadania wybieramy się wraz z drużyną. Całe 3 osoby, w tym Shepard… Przed rozpoczęciem zadania, musimy wybrać dwóch bohaterów, których wcześniej zrekrutowaliśmy. W sumie mamy do zdobycia 10 postaci wszelkiej rasy i pochodzenia. Możemy manipulować ich umiejętnościami i bronią. Po zdobycia jakiejś pukawki, oprócz wcześniej wspomnianego ulepszenia, możemy nią wyekwipować któregoś z kompanów. O ile wymagania broni pozwolą mu na to.

Grafika jest mocnym elementem gry, Mass Effect 2 to jedna z najładniejszych gier na Xboxa 360. Postacie są wykonane bardzo dobrze, w wysokich teksturach, cycki Mirandy są bez żadnych kantów. Do tego elementu nie można się przyczepić. Niektórzy mogą narzekać na sterylność całości, no ale co by nie mówić – tak to miało wyglądać. Z drugiej strony, nie zdziwiłbym się gdyby oprawa wideo znacząco wpływała na czas ładowania poziomów, które są po prostu… długie. O ile nie ma problemu z mniejszymi obszarami, takimi jak poziom statku Normandia, tak całe misje, czy save wczytują się dość długo.

Jak pewnie każdy wie, save z Mass Effect 1 można przenieść do drugiej części gry. Nie miałem OSOBIŚCIE okazji sprawdzić tej funkcji, ale nie mogę nie wspomnieć o takiej ewentualności. Po przejściu Mass Effect 1, posiadaliśmy pewien stosunek do każdej z postaci. W drugiej części gry, jakby na siłę wprowadzono mnóstwo epizodycznych spotkań z bohaterami poprzedniej części, jakby specjalnie dla tej funkcji. Warto wspomnieć, że podczas ekranów ładowania pojawiają się różne Wskazówki, a jedna z nich brzmi mniej więcej tak: „Save z Mass Effect 2 będziesz mógł przenieść do Mass Effect 3, więc uważaj na swoje decyzje!”. Wniosek? Czekać na trylogię.

Gra wychodzi w Polsce w naszej rodzimej wersji językowej. Jednak nie wiązałbym z nią większych nadziei. Jest to jedna z najgorszych polskich lokalizacji w historii. A jeżeli ja mówię, że polski dubbing jest słaby, to coś musi być na rzeczy. Wszyscy bohaterowie mówią bardzo sztywnym głosem, bez żadnego wczucia w daną sytuację. Już na samym początku gry, uciekając z sypiącego się statku mamy okazję rozmawiać z Jacobem podczas strzelaniny, w której bierzemy udział. Szczytem wszystkiego jest to, że cała konserwacja odbywa się podczas chowania się za szklaną osłoną…

Gwiazdy, gwiazdy… Miał być Maciej Maleńczuk i jest… Nie jako bohater, którego możemy spotkać w jakimś pobocznym Queście w rogu najdalszej galaktyki. Gorzej – podczas gry musimy go spotkać, ale nie zamieniamy z nim więcej niż 3 linie dialogowe. Super.

Czuję się źle. Nie wiem jak ocenić tą grę. Nie zabiję się z tego powodu, ale jak mam patrzeć na ME2? Na FPS z rozbudowanymi elementami gry RPG czy słabego RPG z elementami FPS, a można jak na hybrydę obu gatunków? Mówi się, że złotego środka nie ma. Mass Effect pokazuje to idealnie. Starano się jak najbardziej wyśrodkować oba gatunki, a wyszło z tego to co wyszło – wolny fps, z małą ilością RPG. Z prawdziwego roleplaya mamy bardzo rozbudowany system dialogowy, i w zasadzie tyle. A z kolei z FPSa, jest jedynie celownik i „szczelanie”.

Pomimo wszystko, jest to naprawdę dobra gra akcji. Nie wiem co jest w niej takiego. Nie wiem co jest w takim gatunku gier, który posiada coraz więcej przedstawicieli. Zabawa znakomita, dla znawców pierwszej części – obowiązkowo.

Przydałaby się jakaś ocena? Fakt, przy recenzji Bayonetty celowo nie umieściłem jej, aby każdy ją sobie wywnioskował z treści recenzji. Ale tym razem postawię solidne 9.

Mass Effect 2 miał swoją premierę. Początek roku 2010 obfituje w dużą liczbę sequeli. Wiecie, ostatnio zauważyłem, że podobnie do epok literackich, tak ostatnia generacji konsol też posiada swój podział. I tak, zaczęło się niewinnie od Xboxa 360 i jego (co by nie mówić) dość słabych tytułów, następnie rok 2007 i dużo gier. Poczynając od Guitar Hero II, BioShocka, idąc przez skate., Halo 3, CoD4, i kończąc na Assassin’s Creedzie i Crysisie. Potem okres nowych ciekawych tytułów, rozwijania starych przez DLC. A teraz mamy okres sequeli – Gran Turismo 5*, kolejne części Guitar Hero, Assassin’s Creed 2, BioShock 2 i wiele innych. Ale wracając do Mass Effecta – do gry się dorwałem, wersja polska na Xboxa 360. Recenzja w drodze. I na dobry początek – gra jest świetna, ale nie rozumiem czemu dostaje po 10/10 w wielu czasopismach, bądź serwisach. Wersja polska jest skopana. A jeżeli ja mówię, że polska wersja jest skopana, to naprawdę musi być beznadziejna.

Ogłoszono oficjalnie Live Anywhere. Fajnie, w końcu będę mógł przeglądać swoje achievementy, patrzeć co robią moi przyjaciele, a to wszystko pierdylion kilometrów od domu. Pod warunkiem, że WiFi będzie w pobliżu. I że mam telefon z Windowsem 7 Mobile.

GameSession w Manufakturze. Popularyzacja gier w Polsce idzie do przodu, a tak prężnie rozwijająca się marka jak Manufaktura nie mogła sobie pozwolić na niewykorzystanie takiej reklamy. No cóż… Jak wiele eventów mających miejsce w centrach handlowych, zwykle jest tak, że przedmiot imprezy leży gdzieś na środku, pomiędzy sklepami i parę osób pilnuje tego. Żadnej organizacji, możliwości zajęcia ludzi w jakiś sposób. I niestety, tym razem też tak było. Wielce zapowiedziane turnieje, pokazy, to były głównie komputery postawione na krzyż. Na nich uruchomione gry Crysis i Wiedźmin, a przy maszynach… mnóstwo dzieciaków w wieku od 10 do 15 lat. Podobne do tych z Empików i MM. Wiecie o czym mówię? Usiądzie taki przez kilka godzin za darmo na jednym komputerze. Pół biedy, jakbym ja chciał zagrać, ale zwykle kilka osób chciałoby spróbować gry, widząc że komputer jest zajęty, nie staje w kolejce, po prostu idą dalej. Heh, no ale jest problem każdego standu, w każdym kraju.
Osławiony „symulator Formuły 1” to fotel z kierownicą podłączoną do komputera. Miało być Wii – nie ma Wii. Pewnie już ktoś wyniósł Wiiloty.

Alan Wake nie ma jeszcze gotowego zakończenia. Lol.

Akcja, kontrakcja, wewantlive.com, jakkolwiek sobie to nazywajcie doczekała się własnych żądań. Postanowili wydać list oficjalny do panów z Microsfotu, w którym piszą, jacy to są oszukani przez MS, że chcą Live, nie mają dodatków do gier. Dali panom z Redmond dokładnie miesiąc na odpowiedź. A co po tych 30 dniach? Cytując wewantlive.com:

Dokładnie po tych 30-stu dniach rozliczymy zarówno Microsoft Polska z obietnicy pomocy, jak i zobaczymy co Redmond ma wam do powiedzenia. Dajmy im szansę – jeśli odpowiedź będzie kiepska lub jej w ogóle nie będzie, wtedy podejmiemy kolejne kroki. Trzeba wyczerpać wszystkie możliwości i to właśnie robimy.

I nie lubię nadużywać tego słowa, ale – LOL. Jeżeli nie dostaną odpowiedzi rzucą się pod pociąg, przykują do drzwi wejściowych siedziby MS, czy przestaną kupować gry? Każda z tych możliwości brzmi tak samo nieprawdopodobnie.

Mnóstwo filmików z Splinter Cell Conviction. Cieszy mnie to, bo na grę czekam. Bardzo. Bardzo, bardzo.

Europejski trailer Final Fantasy XIII. Który na mnie zrobił NIE-SA-MO-WI-TE wrażenie. Grafika będzie najładniejszą, jaką zdarzyło się Xboxowi 360 przetwarzać. Nie mówię o filmikach i cutscenkach, ale gameplayu, który ma być identyczny jak owe rendery. No i sporo szumu przy okazji tego trailera, wzbudziła muzyka w tle. Która mi nawet się podoba – pasuje do gry. Ale ja tam się nie znam.

Drobne zmiany. Pojawił się GRAsiczny spis treści – pogrupowane kategoriami. Niby nic, a cieszy.

To na razie tyle. W mijającym czasie wydarzyło się sporo, to tylko te wydarzenia, które wpadły mi w oko. Takie recapy będą pojawiać się częściej. No i co tym sądzicie? Stay calm – niedługo teksty o Mass Effect 2, króciutka recenzja sprzętu i felietony.

* znacie ten żart – Jaki jest szczyt głupoty? Zamówić preorder Gran Turismo 5 i zapłacić za niego. Bluzgi za suchara, kierować do dzikqa.

Naprawdę nie wiem co mam napisać. Z jednej strony tematyka i gatunek utworu jest mi bliski. Z drugiej strony… jakość muzyki pozostawia wiele do życzenia. Ten utwór jest po prostu słaby ;D

źródło: www.polygamia.pl

Całość działa dość prosto, im szybciej gracz pedałuje, tym większy nacisk jest wywierany jest lewy trigger, który zwykle odpowiada za pedał gazu w grach wyścigowych. Koło z sensorami rejestruje ruch pedałów, oblicza procent wciśnięcia triggera i przenosi do to gry.

Całość można wykonać w domu, jeżeli ktoś zna się na elektronice ciut bardziej niż wystarczy to do naprawienia tostera.

Zapraszam do źródła – tam plany i opis.

Źródło: http://projectexcitebike.blogspot.com/2010/01/how-to-build-your-own-exercise-bike.html

No dobra, ale co to? Wraz z godziną 18, kilka serwisów zaczęło publikować klucze. Publikować to złe słowo – zbierać zamówienia na nie, o! Na oficjalnej stronie EA był system wysyłkowy – daj maila, może dostaniesz kod. Ale dowiedziałem się także o stronie fileplay.net. Ponoć tam kod dostaje się od razu, po kliknięciu „Request”. A to okazało się prawdą! Po pół godziny męki z błędem 502 Bad Getaway, jakoś udało mi się dostać własny klucz. Okej, ale skąd wziąć betę. Waży względnie mało – 1,5 gb. Ale wszystkie serwery były dość niedysponowane. Dzięki Bogu, pewien Pan, którego nicka niestety nie znam, wrzucił pliki na swój prywatny serwer FTP.
Wczoraj rano wstałem, zainstalowałem grę, wpisałem kluczyk i rozpocząłem grę. I właściwie w tym momencie powinienem zakończyć relację. Gra, na moim komputerze chodzi fatalnie. Inaczej – nie jest tak źle jakby się wydawało, ale dla sieciowego FPSa fatalnie. W każdym razie, obwiniam mój sprzęt, a raczej procesor dwurdzeniowy 2,1 Ghz, gdzie zalecany jest czterordzeniowy. Okej, 30 fps to dla shootera katorga, mimo wszystko spróbowałem.

Nigdy nie grałem w żadną grę z serii Battlefield, ale bardzo podobała mi się wizja gry takiej jak Modern Warfare 2, w dodatku z dedykowanymi serwerami, sporym terenem do hasania i pojazdami. I to właśnie środki transportu sprawiają, że gra wymaga chociaż częściowej kooperacji z innymi graczami (ale z kolei nie tak bardzo jak w MAGu). W MW2 można bez problemu nabić rating killów w stosunku 3:1, biegając w kółko tą samą ścieżką po całej planszy. W Battlefieldzie tak się nie da. Stojac na respie, musimy zabrać się w przejażdżkę z innym graczem czołgiem lub transporterem, inaczej będziemy drałować całą planszę na piechotę. Za kille kompana z pojazdu, my także otrzymujemy punkty doświadczenia.
Ale co właściwie mamy w becie? Jedną planszę i jeden tryb. Ponoć kolejne poziomy bądź tryby zostaną dodane jeszcze w becie. W każdy razie, póki co możemy zagrać tylko w tryb Rush na planszy śnieżnej Port Valdez. Tryb ten to po prostu kolejne zajmowanie punktów na mapie przeciwnika. Ale na planszy takiej wielkości nabiera to zupełnie innego wymiaru. Naprawdę trudno to opisać, ale uczucie uczestnictwa w czymś wielkim jest naprawdę imponujące. To jest wojna – to widać, słychać i czuć.

Cztery klasy – assault (czyli typowe mięso armatnie, rach bach, trata tata, +50xp i tak w kółko), engineer (czyli pan od naprawiania i destrukcji pojazdów – ciekawy pomysł, zwykle do niszczenia pojazdów była klasa związana z ciężką bronią), recon (czyli snajper w kamuflażu), i medic (leczenie i wskrzeszanie członków drużyny).
Oprócz standardowych pojazdów – czołgu i transportera, mamy okazję spróbować jazdy quadem, bądź lot zdalnie sterowanym helikopterem, który swoją drogą jest bardziej zauważalny przez przeciwnika niż być powinien. Jak już wspomniałem – do pojazdów należy wsiadać w kilka osób, gdyż opłaca to się nie tylko na płaszczyźnie ochronie całego pojazdu, ale także naszych punktów w scoreboardzie.
Różnice pomiędzy grą, a Modern Warfare 2? Przede wszystkim większe znaczenie snajperów. O ile w produkcji Infinity Ward, plansze są na ogół ciasne (z paroma wyjątkami) i nie ma dużej różnicy poziomów, tak tu znaczenie kamperów jest spore. Przynajmniej na mapie zaprezentowanej w becie. Kilku jegomościów leżących na klifie ochrania czołgi które nacierają z przodu, a piechota sobie pomyka bokiem. To nie obrazek z filmu, to normalny gameplay. Tak jak CoD świetnie pokazuje wojnę z perspektywy pojedynczego żołnierza, tak BF pokazuje siłę całej drużyny. Co do wspomnianej kooperacji – w grze można (nawet należy) łączyć się w squady. Te odpowiednio przez grę nazwane to czteroosobowe oddziały, które niejako powinny posiadać wewnętrzną współpracę. Dzięki nim możemy odradzać się przy kompanach, co oszczędza czas potrzebny na dotarcie do punktu zapalnego mapy. Fajna sprawa.
W zasadzie kooperacja to jedyna większa różnica pomiędzy tymi grami, ale sprawia że oba tytuły są skierowane do zupełnie dwóch różnych typów graczy.

Grafikę mogę jedynie ocenić po oficjalnych gameplayach, które trafiły do Internetu wraz z betą. I jeżeli w ogóle mogę się wypowiedzieć na ten temat – wow! Naprawdę niesamowite wrażenie robi całość, chociaż wydaje mi się, że włożono trochę za dużo bluru. W przypadku singleplayera może to nie być tak irytujące, ale w multi zostanie to zapewne wykorzystane jako dobra kryjówka. Do tego system pełnych zniszczeń budynków, poprawiony względem pierwszej części. O ile tam już było bardzo dobrze, to teraz jest wyśmienicie. Można zniszczyć budynek całkowicie, a nie jak w wypadku Bad Company 1 – gdzie zostawał szkielet budynku. Tu zostaje sam gruz.

Co mogę napisać jeszcze, oprócz suchych faktów? Nic. Grę trzeba samemu ocenić, ale jeżeli lubicie epickie akcje w sieci, gra zdecydowanie przypadnie wam do gustu. To po prostu Battlefield – takie już są gry z tej serii. Ja niestety nie skorzystam, ale z powodu sprzętu. Czego naprawdę mi szkoda. Pozostaje mi czekanie na stosowne poprawki do MW2, lub zainwestować w pierwszą część MW. Mimo wszystko, EA DICE odwaliło kawał naprawdę dobrej roboty i wróżę tej grze wielki sukces. Czy pokona Modern Warfare 2? Nie. Te dwie gry to zupełnie dwa różne podejścia producentów do gatunku shooterów.

Wszyscy, którzy mają jakiś kontakt z poszukiwanym, są proszeni o napisanie na maila w prawej części strony.